Jak złożyć komputer do gier — Intel

Podzielenie procesu składania komputera do gier na wykonalne kroki czyni go znacznie mniej przerażającym. Nawet jeśli to Twoje pierwsze kroki, bez obaw: doświadczenie w składaniu nie jest wymagane.

Najważniejsze informacje:

  • Składanie własnego komputera to najlepszy sposób na zapewnienie, że sprosta on wszystkim Twoim potrzebom i preferencjom.

  • Przed wyborem komponentów rozważ rodzaj preferowanej obudowy oraz możliwości Twojego budżetu.

  • Planując konfigurację, rozpocznij od procesora, ponieważ ten wybór wpływa na poziom wydajności systemu i jego zgodność z komponentami nowej generacji.

  • Składanie komputera za pomocą oddzielnych, prostych kroków to świetny sposób na zapoznanie się z działaniem poszczególnych komponentów.

author-image

Według

Składanie komputera do gier od podstaw to jedyny pewny sposób na zapewnienie, że Twój system będzie w stanie spełnić Twoje osobiste oczekiwania. Gdy masz pełną kontrolę nad wszystkim, co znajduje się w Twoim komputerze, począwszy od zasilania, wiesz, że będziesz w stanie grać w gry, które lubisz, przy zapewnionej liczbie klatek na sekundę, jakiej pragniesz. Ponadto, samodzielnie złożony komputer umożliwia modernizacje – w miarę rozwoju technologii, według Twojego zmieniającego się gustu i potrzeb związanych z grami oraz wraz ze zmieniającym się budżetem.

Choć składanie komputera może wydawać się skomplikowane, zwłaszcza jeśli to Twoje pierwsze doświadczenia z wnętrzem obudowy — przekonasz się, że jest to łatwiejsze niż myślisz. Ten kompleksowy, przewodnik krok po kroku poprowadzi Cię przez proces składania Twojego własnego komputera do gier, zapewniając mnóstwo porad i wskazówek od doświadczonych konstruktorów.

Zobacz, czy gotowy komputer zamiast spersonalizowanego zestawu będzie dla Ciebie odpowiedni.

KROK 1: narzędzia do składania komputerów

Przed rozpoczęciem składania należy przygotować narzędzia. Przygotowanie części i miejsca pracy zapewni sprawny przebieg procesu składania.

  • Miejsce pracy. Do pracy potrzebna będzie duża powierzchnia, np. stół. Aby zapobiec przypadkowym wyładowaniom elektrostatycznym (które mogą spowodować uszkodzenie wrażliwych elementów), musisz stać na podłodze niepokrytej wykładziną czy dywanem.
  • Śrubokręty. Do wielu czynności będziesz potrzebować wkrętaka krzyżakowego #2. Jeśli montujesz urządzenie M.2, będzie Ci również potrzebny wkrętak krzyżakowy #0.
    Porada od specjalistów: namagnesowane wkrętaki pozwalają uniknąć wpadania śrubek do wnętrza obudowy (namagnesowanie jest bardzo słabe i nie powinno mieć żadnego wpływu na komponenty).
  • Dysk flash USB. Do przechowania instalatora wybranego systemu operacyjnego będzie potrzebny dysk flash USB o pojemności 8 GB lub większej.

  • System organizacyjny. Większość komponentów jest dostarczana z dodatkowymi częściami; z których niektóre są opcjonalne, a niektóre wymagane do montażu w samodzielnie składanym sprzęcie. Będziesz potrzebował sposobu na przechowywanie różnych śrubek, opasek zaciskowych, przewodów, instrukcji itp. zorganizowane według poszczególnych komponentów. Bez odpowiedniej organizacji łatwo pomieszać te elementy.
    Wskazówka: do przechowywania różnych śrubek polecamy magnetyczne tacki na sprzęt lub pojemniki z wieloma małymi przegródkami, jak np. puste kartony po jajkach lub opakowania po witaminach.
  • Wiele źródeł światła. Składaj komputer w dobrze oświetlonym miejscu dysponującym wieloma źródłami światła. Nie musisz się wtedy martwić, że zasłaniasz jedyne źródło światła, gdy pochylasz się nad obudową. Wspazówka: ruchome źródło światła pomoże Ci oświetlić zakamarki obudowy. Może przydać się dodatkowe źródło światła, takie jak latarka, lampka czołowa, smartfon lub lampa biurkowa.
  • Antystatyczna opaska na nadgarstek. Nie jest ona absolutnie konieczna, ale na pewno przydatna w zapewnieniu, że przypadkowo nie uszkodzisz wrażliwych komponentów wyładowaniami elektrycznymi. (Mimo, że nie jest to bardzo częste zjawisko, lepiej dmuchać na zimne, a opaski antystatyczne kosztują niewiele.)
  • Opaski zaciskowe. Chociaż nie są one konieczne, spięcie przewodów opaską znacznie poprawi wygląd wnętrza Twojego komputera. Jeśli nie chcesz kupować opasek zaciskowych, możesz uporządkować przewody za pomocą opasek plastikowych do woreczków (prawdopodobnie będziesz miał ich dosyć po rozpakowaniu wszystkich komponentów). Możesz również użyć opasek rzepowych – w niektórych obudowach są one zamocowane na stałe.
  • Nożyczki. Na koniec potrzebować będziesz również nożyczek do ucinania opasek zaciskowych i rozpakowywania komponentów.

KROK 2: obudowy do komputerów do gier

Zanim zaczniesz wybierać komponenty, powinieneś wziąć pod uwagę obudowę, a przynajmniej jej rozmiar.

Najważniejszą rzeczą, o której należy pamiętać podczas wyboru obudowy jest to, gdzie zamierzasz umieścić komputer.

Ostateczna lokalizacja Twojego komputera wyznaczy jego dopuszczalny rozmiar oraz pomoże Ci w zdecydowaniu, czy różne zaawansowane funkcje obudowy warte są większego wydatku. Przykładowo, prawdopodobnie nie warto płacić za boczny panel z hartowanego szkła, jeśli komputer ukryty będzie pod Twoim biurkiem.

Obudowy są zazwyczaj dostępne w trzech rozmiarach: Full Tower, Mid Tower i Mini Tower. Są to bardzo ogólne kategorie (rozmiary obudów nie są znormalizowane wśród producentów), ale są one zależne od rozmiaru płyty głównej.

Obudowy Full Tower zaprojektowane są tak, by pomieścić zarówno płyty główne Extended-ATX, jak i standardowe, pełnowymiarowe płyty główne ATX. Mierzą one zazwyczaj około 56–61 cm wysokości, 46–51 cm długości oraz ponad 20 cm szerokości. Obudowa Full Tower będzie zapewne niezbędna, jeśli chcesz użyć płyty głównej Extended-ATX (chociaż wybrane obudowy Mid Tower również pomieszczą płytę główną Extended-ATX) lub jeśli planujesz montaż rozbudowanego układu chłodzenia lub dodatkowej pamięci masowej. Mimo, że w obudowach Full Tower można również użyć płyty głównej Mini-ITX, uwzględnienie jej w konstrukcji nie zapewnia wyraźnych korzyści.
Obudowy Mid Tower zaprojektowane są tak, aby pomieścić standardowe, pełnowymiarowe płyty główne ATX. Zasadniczo najpopularniejsze są obudowy Mid Tower. Ich wymiary mogą się znacznie różnić, ale zazwyczaj obudowy te mierzą około 46–51 cm wysokości, 43–51 cm długości i 15–20 cm szerokości. Obudowy Mid Tower są zazwyczaj wystarczająco przestronne, by pomieścić zestaw komponentów do gier obejmujący kilka kart graficznych, kilka dysków twardych i przyzwoity system chłodzenia.
Obudowy Mini Tower, lub też konstrukcje niewielkich rozmiarów (SFF), są kompaktowe i zaprojektowane tak, aby pomieścić mniejsze płyty główne, takie jak płyty główne Mini-ITX. Wymagają przemyślanego prowadzenia i uporządkowania kabli, szczególnie w przypadku obudów typu Mini Tower z płytami głównymi mini-ITX, dlatego trzeba starannie zaplanować konfigurację i system chłodzenia. Może być również konieczne użycie komponentów specjalnie zaprojektowanych na potrzeby małych konstrukcji. Pamiętaj, że po złożeniu zestawu zostaje mało miejsca na ulepszenie konfiguracji. Chociaż nie są zalecane dla początkujących konstruktorów, zestawy SFF mogą stanowić interesujące wyzwanie dla osób, które złożyły już kilka komputerów.
Gdy już ustalisz, jak dużo miejsca potrzebujesz, poszukaj obudowy odpowiadającej tej wielkości. Jeśli nie jesteś nastawiony na konkretny rozmiar, lepiej jest wybrać większą obudowę. Prawdopodobnie zauważysz, że łatwiej pracuje się z większą obudową, a w przyszłości bezproblemowo zmodernizujesz swój komputer.

Jednocześnie pamiętajmy, że choć nieco większa obudowa jest dobra, to znacznie większa już niekoniecznie: w przypadku nieprawidłowego chłodzenia może dojść do przegrzania podzespołów.

Wszystkie rozmiary obudów są dostępne w różnych przedziałach cenowych, więc znalezienie obudowy odpowiadającej dostępnemu budżetowi nie powinno być trudne. Droższe obudowy mogą posiadać funkcje premium i udogodnienia, takie jak wytłumienie, wysokiej jakości materiały konstrukcyjne, wyjmowane klatki na dyski i bardziej wymyślne rozwiązania do porządkowania kabli, ale te funkcje zazwyczaj nie mają zauważalnego wpływu na wydajność.

KROK 3: części do komputerów do gier

Nadszedł czas, by zebrać komponenty. Jak indywidualny będzie Twój wybór komponentów, zależy tylko od Ciebie – możesz starannie wyszukiwać informacje na temat każdego z komponentów i stworzyć niestandardową konstrukcję od podstaw lub znaleźć gotową konstrukcję w internecie i dopasować ją do swojego budżetu i potrzeb. Oto kilka rzeczy, które należy wziąć pod uwagę:

  • Budżet. Zdecydowanie zalecamy opracowanie budżetu przed rozpoczęciem wybierania komponentów. Pamiętaj, że zawsze możesz zmodernizować poszczególne komponenty w późniejszym czasie.
  • Kompatybilność. Utwórz listę elementów zestawu przed zakupem — wszystkie komponenty muszą być ze sobą zgodne. 
  • Wymagania systemowe. Jeśli składasz komputer z myślą o konkretnej grze, sprawdź jej zalecane wymagania systemowe i uwzględnij je podczas planowania.

Oprócz wybranej obudowy, do złożenia komputera do gier potrzebne Ci będą następujące elementy:

Przyjrzyjmy się, jakie są funkcje każdego z komponentów, dlaczego jest on potrzebny i na co należy zwrócić uwagę podczas zakupów.

Procesor (centralna jednostka obliczeniowa – CPU)

Procesor, będący „mózgiem” komputera, jest odpowiedzialny za wykonywanie instrukcji wymaganych do uruchomienia programów, wyznaczając zadania dla wszystkich pozostałych komponentów. Wpływa na każdy rodzaj zastosowania sprzętu, taki jak granie, streamowanie, tworzenie treści i praca wielozadaniowa. Wybór odpowiedniego procesora jest kluczowym etapem składania komputera do grania.

Wybierając procesor do grania, zwróć uwagę na procesor Intel® Core™ o wysokiej maksymalnej częstotliwości turbo, określającej najszybszą prędkość zegara, jaką procesor może osiągnąć przy użyciu technologii Intel Turbo Boost, a także o dużej liczbie rdzeni i wątków. Oba te parametry mogą mieć znaczny wpływ na wydajność.

  • Procesor z wysoką maksymalną częstotliwością turbo zapewnia doskonałą wydajność jednowątkową, zwiększając liczbę klatek na sekundę w wymagających grach.
  • Więcej rdzeni i wątków umożliwia wykonywanie większej liczby zadań jednocześnie, zapewniając płynność i szybkość reakcji systemu podczas korzystania z wielu aplikacji (np. gry, programu Discord i oprogramowania do strumieniowania). Ułatwia to również uzyskanie płynnej rozgrywki w grach, które są zoptymalizowane pod kątem wielowątkowego renderowania grafiki, takich jak Valorant1 i Fortnite oraz grach z rozbudowaną geometrią otoczenia, jak Minecraft.

karta graficzna (GPU),

Karty z dedykowanym układem graficznym, takie jak procesor graficzny Intel® Arc™ z serii A, to duże i wydajne komponenty podłączane do gniazda PCIe x16 na płycie głównej komputera. Wraz z procesorem CPU, procesor graficzny GPU ma bezpośredni wpływ na liczbę klatek na sekundę w grze i jest niezbędnym elementem dla wszystkich osób, które chcą uruchamiać zaawansowane graficznie, wymagające gry.

Procesory graficzne Intel® Arc™ z serii A umożliwiają także wykorzystanie zaawansowanych technik renderingu, takich jak śledzenie promieni (ray tracing) i skalowanie (upscaling) XeSS, która zwiększa rozdzielczość 1080p do 4K, zapewniając wysoką jakość obrazu i płynność działania.

Porównując układy GPU na potrzeby zestawu, sprawdź wyniki testów porównawczych w Internecie lub zapoznaj się z zalecanymi wymaganiami systemowymi nadchodzących gier, w które chcesz zagrać i potraktuj te informacje jako punkt wyjścia.

Dowiedz się więcej o grafice Intel® Arc™ z serii A.

Płyta główna

Płyta główna to podstawowy układ scalony, który jest podłączony do wszystkich komponentów. Procesor umieszcza się bezpośrednio na płycie głównej (procesor i płyta główna muszą być kompatybilne — w ich dobraniu może pomóc narzędzie Intel® Desktop Compatibility Tool do sprawdzania zgodności komponentów komputerów stacjonarnych), a pozostałe komponenty — karty graficzne, dyski twarde, pamięć, napędy optyczne, karty bezprzewodowe — są podłączane do płyty głównej.

Jednym ze sposobów na zawężenie wyboru płyty głównej jest wyszukiwanie jej według rozmiaru. Najpowszechniejszymi konstrukcjami są Extended ATX, ATX, Micro-ATX i Mini-ITX.

  • Płyty główne Extended ATX są największe (305 x 330 mm lub 305 x 279 mm) i często zawierają osiem gniazd pamięci RAM (dla nawet 128 GB pamięci RAM).
  • Płyty główne ATX są nieznacznie mniejsze (305 x 244 mm) i zawierają zazwyczaj maksymalnie cztery gniazda pamięci RAM.
  • Płyty główne Micro-ATX (244 x 244 mm) również mogą zawierać do czterech gniazd pamięci RAM.
  • Płyty główne Mini-ITX są konstrukcjami o najmniejszych rozmiarach (170 x 170 mm) i często zawierają jedynie dwa gniazda pamięci RAM.

Wszystkie komponenty są podłączane do płyty głównej, dlatego należy wybrać wystarczająco dużą płytę, aby zmieścić na niej obecne i przyszłe komponenty sprzętowe.

Sam rozmiar nie jest jedynym czynnikiem. Płyta główna musi być kompatybilna z podłączanymi do niej komponentami, zarówno w przypadku obecnej konfiguracji, jak i ewentualnych modernizacji sprzętu w przyszłości. (Przydatne może okazać się narzędzie Intel® Desktop Compatibility Tool).

Zaletami nowszych płyt głównych jest obsługa najnowszych standardów i technologii. Na przykład wybrane chipsety Intel® z serii 600 obsługują wydajne komponenty nowej generacji, w tym pamięć RAM DDR5, grafiki i dyski SSD PCIe 5.0 oraz zintegrowaną technologię Intel® Killer™ Wi-Fi 6E.2 3

Dowiedz się więcej o wyborze płyty głównej.

Pamięć RAM

Pamięć o dostępie swobodnym (RAM) to krótkoterminowa pamięć Twojego komputera. To w niej aplikacje przechowują tymczasowe dane, które wymagają szybkiego dostępu — „listy instrukcji” odczytywane i wykonywane przez procesor.

W 2022 na potrzeby grania wymagane jest co najmniej 16 GB pamięci RAM. Jeśli planujesz uruchamianie wielu jednoczesnych procesów, takich jak streamowanie rozgrywki lub korzystanie z wielu modyfikacji gry, będziesz potrzebować więcej pamięci.
Najważniejszą rzeczą, o której trzeba pamiętać przy zakupie pamięci RAM, jest to, co może obsługiwać Twoja płyta główna i procesor. Pamięć RAM szybsza niż ta, którą obsługuje Twój system, będzie obniżać wydajność, aby działać zgodnie z możliwościami Twojego systemu.

Wskazówka: nie zaleca się łączenia zestawów pamięci RAM różnych producentów, nawet jeśli deklarowane prędkości są jednakowe, ponieważ specyfikacje mogą się różnić.

Wskazówka: jeśli wybierzesz szybką pamięć RAM, poszukaj pamięci RAM z obsługą technologii Intel® Extreme Memory Profile (Intel® XMP). Pamięć RAM o dużej szybkości będzie działać ze standardową (niższą niż deklarowana) szybkością, dopóki nie zostanie podkręcona4, a technologia Intel® XMP ułatwia ten proces dzięki wstępnie zdefiniowanym i przetestowanym profilom.

Zobacz nasz kompleksowy przewodnik dotyczący pamięci RAM.

Pamięć masowa: dyski SSD (SSD), dyski twarde (HDD)

Wyróżniamy dwa główne rodzaje pamięci masowej: dyski SSD i dyski twarde (HDD). Każdy z nich ma swoje plusy i minusy, a najlepsze jest to, że nie musisz wybierać tylko jednego rodzaju.

Prawdopodobnie wybierzesz do zestawu dysk SSD. Są znacznie szybsze i mniej podatne na uszkodzenia mechaniczne w porównaniu z dyskami HDD, a niektóre nowoczesne gry zaczęły ich wymagać. Dyski SSD obsługują jeden z dwóch protokołów:

  • Serial Advanced Technology Attachment (SATA) to starszy protokół, który działa z wyższym opóźnieniem i niższą przepustowością szczytową
  • Non-Volatile Memory Express który wykorzystuje interfejs PCIe do uzyskania wyższej wydajności

Możesz uwzględnić dysk HDD w zestawie. Zaletą dysku HDD jest niższy koszt i wysoka pojemność pamięci masowej, co oznacza możliwość stosunkowo taniego przechowywania dużych ilości danych. Dyski HDD dostępne są w dwóch formatach:

  • Dyski 2,5-calowe są powszechniejsze w laptopach i obracają się zazwyczaj z częstotliwością 5400 RPM (revolutions per minute – obrotów na minutę)
  • Dyski 3,5-calowe są powszechniejsze w komputerach stacjonarnych i obracają się z wyższymi częstotliwościami, często powyżej 7200 RPM

Nie musisz wybierać tylko jednego rodzaju pamięci masowej. Wiele osób korzysta z małego dysku SSD jako dysku rozruchowego (na potrzeby systemu operacyjnego, gier i innych programów), a w pozostałych kieszeniach montażowych obudowy umieszcza tańsze dyski twarde w celu uzyskania maksymalnej pojemności.

Dowiedz się więcej o wyborze dysków SSD i HDD do zestawu.

Zasilacz (Power Supply Unit – PSU)

Wybór zasilacza (PSU) to kluczowy etap każdej konstrukcji. Zasilacz musi być tak dobrze wykonany i mocny, aby mógł on obsługiwać wszystkie obecne i przyszłe komponenty; warto też pamięć o dobrej gwarancji.

Zasilacze występują w wersjach niemodułowych, półmodułowych i pełnomodułowych.

  • W niemodułowych zasilaczach wszystkie przewody podłączone są na stałe. Jest to najtańsza opcja, ale musisz znaleźć miejsce na przechowywanie wszystkich niepotrzebnych Ci przewodów. Zbyt wiele nieużywanych kabli skutkuje ich niewłaściwym uporządkowaniem, co może utrudniać przepływ powietrza i wpływać na wydajność komputera.
  • Zasilacze półmodułowe to najlepsza opcja dla większości użytkowników. Jednostki te posiadają jedynie garść niezbędnych przewodów podłączonych na stałe i są tańsze niż wersje pełnomodułowe.
  • Zasilacze pełnomodułowe są jeszcze łatwiejsze w montażu niż zasilacze półmodułowe, ale dodatkowa wygoda zazwyczaj oznacza wyższe koszty.

Wskazówka: kalkulator mocy zasilacza może ułatwić określenie niezbędnej mocy.

Dowiedz się jak wybrać odpowiedni zasilacz.

Chłodzenie systemu: chłodzenie procesora i przepływ powietrza w obudowie

Istnieją dwa główne sposoby na chłodzenie Twojego komputera: chłodzenie powietrzem i chłodzenie cieczą.

  • Chłodzenie powietrzem wykorzystuje wentylatory do odprowadzania gorącego powietrza z systemu i komponentów, aby zapobiec ich przegrzaniu. Głównymi zaletami chłodzenia powietrzem są niskie koszty i łatwość montażu (wentylatory są mniejsze i łatwiejsze do zamontowania w zatłoczonej obudowie). Największą słabością chłodzenia powietrzem jest to, że może okazać się niedostatecznie wydajne: jest uzależnione od niezakłóconego przepływu powietrza wewnątrz obudowy, co umożliwia odprowadzanie gorącego powietrza od podzespołów, dlatego każde ograniczenie przepływu może stanowić problem.
  • Chłodzenie cieczą wykorzystuje płynny czynnik chłodzący (taki jak woda destylowana) do pochłaniania ciepła z komponentów i przenoszenia go do mniej ograniczonego obszaru (gdzie znajduje się radiator). Chłodzenie cieczą jest w mniejszym stopniu uzależnione od przepływu powietrza wewnątrz obudowy, a co za tym idzie, bardziej efektywne pod względem chłodzenia konkretnych komponentów. Wadą chłodzenia cieczą jest to, że systemy takie są zamknięte, co oznacza, że są zwykle większe i trudniejsze w montażu niż typowe systemy chłodzone powietrzem (a do tego są droższe).

Przy składaniu komputera chłodzonego cieczą dostępne są zazwyczaj dwie opcje: układ chłodzenia cieczą typu All-in-One (AIO) lub niestandardowy układ chłodzenia.

  • AIO to kompletne, wstępnie złożone moduły, które są gotowe do zainstalowania po rozpakowaniu i wymagają minimalnej obsługi.
  • Niestandardowe układy chłodzenia to zaawansowana opcja, umożliwiająca większą kontrolę nad temperaturą działania systemu (a przez to jego wydajnością) oraz estetyką. Wymaga to przeprowadzenia szczegółowej analizy, ponieważ trzeba zaplanować przebieg układu chłodzenia przez obudowę, a także samodzielnie zmontować układ z niestandardowych elementów.

Bez względu na wybrany rodzaj systemu chłodzenia musisz kupić odpowiedni układ chłodzący procesora. Układy chłodzące procesora są dostępne zarówno w odmianie powietrznej, jak i płynnej, i są montowane bezpośrednio na procesorze. Przy zakupie układu chłodzącego procesora koniecznie sprawdź, czy jest on kompatybilny z posiadanymi procesorami i czy ma rozmiary odpowiednie do składanego sprzętu.

Zadbaj o chłodzenie komputera.
Dowiedz się więcej o chłodzeniu cieczą i chłodzeniu powietrzem.

Urządzenia peryferyjne

Monitory, klawiatury, myszy, słuchawki i inne urządzenia peryferyjne to głównie kwestia osobistych preferencji. Nie musisz kupować tych przedmiotów wraz z komponentami, ale będziesz potrzebować monitora, klawiatury i myszy, aby skonfigurować system po jego złożeniu.

Wskazówka: pamiętaj o zrównoważeniu wszystkich elementów podczas wybierania urządzeń peryferyjnych – nawet jeśli wybierzesz najlepsze komponenty na świecie, ale wciąż używasz monitora o rozdzielczości 1080p i częstotliwości odświeżania 60 Hz, nie będziesz w stanie w pełni wykorzystać możliwości swojego sprzętu.

System operacyjny

Na koniec, co jest nie mniej istotne, musisz przygotować się na instalację systemu operacyjnego, gdy już wszystkie pozostałe komponenty znalazły swoje miejsce w obudowie. Aby z wyprzedzeniem przygotować system operacyjny komputera, zdecyduj, który system operacyjny chcesz zainstalować na swoim komputerze i pobierz odpowiedni instalator na pendrive'a. Do odblokowania pełnych możliwości najnowszych procesorów Intel® Core™ i procesorów graficznych Intel® Arc™ zalecany jest system Windows 11. Wersję instalacyjną możesz pobrać tutaj.

KROK 1: montaż procesora

Części/narzędzia: płyta główna, procesor

Wyjmij płytę główną z opakowania antystatycznego i umieść ją na powierzchni roboczej. Znajdź gniazdo procesora, które powinno być pokryte plastikową zaślepką ochronną. W jednym z narożników plastikowej zaślepki, lub częściej na samym gnieździe, zobaczysz małą strzałkę – zwróć uwagę na jej położenie.

Obok gniazda procesora zobaczysz małą metalową dźwignię. Naciśnij ją i delikatnie pociągnij na bok (z dala od gniazda), aby otworzyć tacę gniazda.

Otwórz procesor i wyjmij go z opakowania. Zachowaj wyjątkową ostrożność podczas montażu procesora, ponieważ zarówno CPU jak i gniazdo procesora są niezwykle podatne na uszkodzenia fizyczne. Trzymaj procesor za krawędzie – w żadnym wypadku nie dotykaj styków na spodzie chipa, ponieważ palce mogą pozostawić na nich kurz lub tłuszcz; staraj się też nie dotykać górnej części chipa.

W jednym rogu procesora zobaczysz strzałkę. Wyrównaj ją ze strzałką na gnieździe i delikatnie umieść procesor na gnieździe.

Po delikatnym osadzeniu procesora możesz opuścić dźwignię i wcisnąć ją z powrotem na miejsce. Opuszczenie dźwigni może wymagać użycia pewnej siły, w przeciwieństwie do osadzenia procesora!

Wskazówka: nie musisz usuwać plastikowej zaślepki. Nacisk zastosowany podczas montażu CPU spowoduje jej samoistne usunięcie. Jeśli będziesz próbować zdjąć zaślepkę samodzielnie, może to skończyć się uderzeniem i uszkodzeniem kruchych styków znajdujących się pod spodem.

Wskazówka: montaż procesora możliwy jest wyłącznie w jednym położeniu i nie wymaga zastosowania siły. Możesz delikatnie przesunąć procesor, aby go osadzić; nie próbuj szarpać, pchać, ciągnąć ani w inny sposób próbować wciskać go na siłę do gniazda.

KROK 2: (opcjonalnie) montaż dysków SSD M.2

Części/narzędzia: płyta główna, dysk SSD M.2, wkrętak krzyżakowy #0, instrukcja obsługi płyty głównej

Jeśli chcesz zamontować dysk SSD M.2, teraz jest na to dobry moment. Najpierw znajdź gniazdo M.2 na płycie głównej. Jest to niewielka, pozioma szczelina z maleńką śrubką. Jeśli nie możesz go znaleźć, a znajdziesz kilka gniazd M.2 lub jeśli planujesz zamontować więcej niż jeden dysk M.2 SSD, zapoznaj się z instrukcją obsługi dołączoną do płyty głównej.

Odkręć maleńką śrubkę wkrętakiem krzyżakowym #0. Uważaj, aby jej nie zgubić.

Delikatnie wsuń dysk SSD M.2 do gniazda. Całkowicie osadzony dysk będzie odstawał od płyty głównej pod kątem około 35 stopni. Wciśnij dysk SSD do dołu i z powrotem załóż maleńką śrubkę, aby zablokować go na miejscu.

Wskazówka: montaż dysku SSD M.2 może ograniczyć inne konfiguracje pamięci masowej (szczególnie w przypadku dysków SATA i PCIe* AIC), dlatego podczas planowania pamięci masowej należy zapoznać się z instrukcją obsługi płyty głównej.

W razie problemów: jeśli płyta główna nie rozpoznaje nowo zamontowanego dysku M.2 SSD jako pamięci masowej, może być konieczne ręczne skonfigurowanie go w systemie BIOS (instrukcje dotyczące systemu BIOS znajdują się w instrukcji obsługi płyty głównej).

KROK 3: montaż chłodzenia procesora

Części/narzędzia: płyta główna z zamontowanym procesorem, układ chłodzący procesora, pasta termiczna, instrukcja układu chłodzącego procesora

Istnieją różne rodzaje układów chłodzących procesora. Dokładne instrukcje montażu znajdziesz w instrukcji układu chłodzącego procesora.

Niektóre układy chłodzące wymagają wspornika montażowego. Płyta główna może mieć fabrycznie zamontowany wspornik; może być konieczne zdjęcie wspornika, jeśli urządzenie go nie wymaga, lub jego wymiana, jeśli do urządzenia potrzebny jest inny wspornik. Zrób to przed włożeniem płyty głównej do wnętrza obudowy.

Niektóre układy chłodzące są dostarczane z pastą termiczną wstępnie nałożoną na materiał przewodzący (który znajduje się na procesorze), a inne nie. Jeśli układ chłodzący nie ma nałożonej pasty termicznej, przed umieszczeniem układu chłodzącego należy ją ręcznie nałożyć. Aby nałożyć pastę termiczną, wyciśnij małą kropkę (nie większą niż ziarenko ryżu) na środek procesora. Następnie umieść układ chłodzący na procesorze – siła docisku odpowiednio rozprowadzi pastę termiczną.

Szczegółowe instrukcje dotyczące nakładania pasty termicznej.

Wskazówka: najpierw wyciśnij pastę na kawałek papieru, na wypadek gdyby jej ilość okazała się zbyt duża.

Wskazówka: jeśli układ chłodzący ma wstępnie nałożoną pastę termiczną, a chcesz użyć innej pasty, możesz usunąć fabryczną pastę za pomocą alkoholu izopropylowego 90% i niestrzępiącej się ściereczki (zalecamy ręcznik papierowy do czyszczenia samochodów).

Wskazówka: podczas mocowania układu chłodzącego do płyty głównej dokręcaj śrubki stopniowo, naprzemiennie „na krzyż” aby równomiernie rozłożyć nacisk. Jeżeli nie masz pewności, jak to zrobić, proces ten powinien być szczegółowo opisany w instrukcji obsługi.

W razie problemów: jeśli popełnisz błąd podczas montażu, nie panikuj. Usuń pastę termiczną (zarówno z radiatora, jak i układu chłodzącego procesora) i nałóż ją ponownie, aby powtórzyć montaż układu chłodzącego.

KROK 4: montaż pamięci (RAM)

Części/narzędzia: płyta główna, pamięć RAM, instrukcja obsługi płyty głównej

Ustal, ile gniazd RAM ma Twoja płyta główna (większość ma dwa lub cztery). Jeśli zamierzasz wypełnić wszystkie dostępne gniazda RAM, po prostu włóż pamięć RAM. Jeśli nie zamierzasz wykorzystać wszystkich gniazd RAM, zapoznaj się z instrukcją obsługi, aby znaleźć właściwą konfigurację i odpowiednio je wypełnić.

Wskazówka: nacięcie między złotymi stykami nie jest położone w połowie długości. Upewnij się, że ustawiasz pamięć RAM prawidłowo za pomocą tego nacięcia, aby określić, która strona jest skierowana w górę, a która w dół.

W razie problemów: o ile pamięć RAM stosunkowo łatwo osadza się na swoim miejscu, nie zawsze zatrzaskuje się idealnie za pierwszym razem. Jeśli próba włączenia komputera nie udaje się, pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić, jest ponowne osadzenie pamięci RAM. Niektóre płyty główne mają zatrzask (niewymagający obsługi), który pomaga w montażu. Wszystkie płyty główne mają co najmniej jeden zatrzask, który się porusza – zazwyczaj zatrzaskuje się na miejscu i jest mocowany do wgłębienia z boku pamięci RAM.

KROK 5: (opcjonalnie) przeprowadzenie próby uruchomienia poza obudową

Części/narzędzia: płyta główna z zamontowanym układem chłodzącym procesora i procesorem, pamięć RAM, procesor graficzny, zasilacz, wkrętak, instrukcja obsługi płyty głównej, monitor (podłączony do procesora graficznego)

Teraz, po zamontowaniu procesora i układu chłodzącego procesora, możesz wykonać szybki test komponentów, aby upewnić się, że wszystkie działają poprawnie. Znacznie trudniej jest wykonać taki test (i rozwiązywać ewentualne problemy) po zamontowaniu wszystkiego w obudowie. Aby go przeprowadzić, zamontuj procesor graficzny i podłącz wszystko do zasilania (jeśli nie wiesz, jak zamontować procesor graficzny, zobacz sekcję poniżej). Upewnij się, że zasilacz jest podłączony do płyty głównej (zarówno 8-stykowy, jak i 24-stykowy) i procesora graficznego, a następnie podłącz go i włącz.

Niektóre płyty główne wyższej klasy mają przyciski zasilania, ale wiele jest go pozbawionych. Jeśli nie widzisz przycisku zasilania, zlokalizuj styki przełącznika zasilania – małe pary styków wystające z kolorowych wypustek. Styki przełącznika zasilania mogą być oznakowane (np. „PWR_ON”). Aby włączyć płytę główną, użyj wkrętaka w celu jednoczesnego dotknięcia obu styków przełącznika zasilania.

Teraz możesz stwierdzić, czy któryś z komponentów jest niesprawny lub działa wadliwie. Jeśli diody płyty głównej migają, lub pojawia się sygnał dźwiękowy, prawdopodobnie istnieje określony powód. Niektóre płyty główne mają dwucyfrowy wyświetlacz, który pomaga w identyfikacji problemu. Aby dowiedzieć się, co komunikuje płyta, zapoznaj się z jej instrukcją obsługi. Jeśli Twoja płyta główna nie posiada wyświetlacza, podłącz dowolny monitor do procesora graficznego i sprawdź, czy Twój system uruchomi się i wyświetli logo płyty głównej.

Po zakończeniu testu wyłącz zasilanie i poczekaj, aż diody LED na płycie głównej zgasną, aby upewnić się, że w systemie nie ma zasilania resztkowego. Następnie, przed przejściem do kolejnego kroku, zdemontuj procesor graficzny i odłącz wszystkie przewody zasilające.

KROK 6: montaż zasilacza

Części/narzędzia: zasilacz, obudowa, kable zasilacza, wkrętak krzyżakowy #2

Rozpakuj zasilacz (lub po wykonaniu testu odłącz go od komponentów) i odłóż jego kable na bok (jeśli jest to wersja z odłączanymi kablami).

Spójrz na obudowę i sprawdź, gdzie ma zostać zamontowany zasilacz (prawdopodobnie na dole, blisko tylnej ścianki) i jak można go zorientować. Najlepiej ustawić zasilacz tak, aby jego wentylator był skierowany na zewnątrz obudowy (przez otwór wentylacyjny). Jeśli otwór wentylacyjny znajduje się na dole obudowy, możesz zamontować zasilacz do góry nogami, o ile dolny otwór wentylacyjny zapewni przyzwoity przepływ powietrza po zakończeniu składania komputera.

Jeśli obudowa nie posiada otworów wentylacyjnych, zamontuj zasilacz w taki sposób, aby wentylator był skierowany do góry (do środka obudowy) i upewnij się, że ma wystarczająco dużo wolnego miejsca.

Przymocuj zasilacz do obudowy za pomocą czterech śrubek dostarczonych z zasilaczem.

Jeśli używasz zasilacza niemodułowego lub półmodułowego, nadeszła pora na przeprowadzenie zamocowanych kabli przez obudowę do miejsca, w którym mają się kończyć (skorzystaj z rozwiązań do zarządzania kablami, jeśli Twoja obudowa je posiada).

KROK 7: montaż płyty głównej

Części/narzędzia: obudowa, płyta główna, osłona gniazd we/wy (jeśli nie jest przymocowana do płyty głównej), wkrętak krzyżakowy #2, śrubki, instrukcja obsługi płyty głównej

Jeśli płyta główna ma niezamocowaną osłonę gniazd we/wy – prostokątną płytkę metalową z wycięciami na porty płyty głównej – musisz najpierw zatrzasnąć ją z tyłu obudowy (upewnij się, że jest prawidłowo zorientowana). Osłony gniazd we/wy mają zazwyczaj ostre krawędzie, więc uważaj na palce.

Po umieszczeniu osłony gniazd we/wy możesz zamontować płytę główną. Sprawdź dokładnie, czy wszystkie kable są przeprowadzone we właściwe miejsca, a następnie umieść płytę główną (najpierw wyrównaj ją z osłoną gniazd we/wy). Za pomocą wkrętaka krzyżakowego #2 zamocuj pierwszą śrubkę (środkową), aby przytrzymać płytę główną na miejscu. Nie przeciągaj płyty głównej po podpórkach przymocowanych do obudowy.

Liczba śrubek potrzebnych do zamontowania płyty głównej będzie się różnić w zależności od płyty głównej, ale pełnowymiarowa płyta główna ATX zazwyczaj wymaga 9 śrubek. Wypełnij wszystkie dostępne otwory na śruby.

Podłącz zasilacz do płyty głównej. Istnieją dwa główne połączenia - 8-stykowe złącze procesora w górnej części płyty i 24-wtykowe złącze z boku.

Wskazówka: przed zamontowaniem płyty głównej sprawdź, czy obudowa ma zamontowane podpórki pod płytę. Zazwyczaj wyglądają one jak nakrętki z gwintem na końcu. Nie wstawiaj niepotrzebnych podpórek.

KROK 8: montaż procesora graficznego

Części/narzędzia: płyta główna, procesor graficzny, wkrętak krzyżakowy #2, instrukcja obsługi płyty głównej

Znajdź gniazdo PCIe x16 na płycie główna Będzie to najdłuższe gniazdo PCIe i może mieć inny kolor niż pozostałe. Jeśli Twoja płyta główna ma więcej niż jedno gniazdo PCIe x16, zobacz w instrukcji obsługi, czy jedno z gniazd powinno mieć priorytet. Jeśli można użyć dowolnego gniazda, wybierz je na podstawie tego, gdzie znajdują się pozostałe komponenty – procesor graficzny powinien mieć przestrzeń do wentylacji.

W zależności od przypadku może być konieczne zdjęcie osłon gniazd we/wy (małe metalowe zatrzaski blokujące tylny panel obudowy), aby zmieścić porty we/wy procesora graficznego (HDMI*, DisplayPort*, DVI* itp.) i zapewnić ich dostępność z zewnątrz obudowy.

Wyjmij procesor graficzny z opakowania antystatycznego i ostrożnie wyrównaj go zarówno z tylnym wspornikiem mocującym, jak i z samym gniazdem, a następnie delikatnie wciśnij go do gniazda PCIe x16 (możesz usłyszeć kliknięcie). W przypadku konieczności ponownego osadzenia procesora graficznego zatrzask PCIe na płycie głównej może przesunąć się do pozycji zablokowanej.

Po prawidłowym osadzeniu GPU zamocuj go z tyłu obudowy za pomocą jednej lub dwóch śrubek. Jeśli Twój procesor graficzny wymaga pomocniczych złącz zasilania, podłącz go do zasilacza.

KROK 9: montaż pamięci masowej

Części/narzędzia: płyta główna, dyski SSD, dyski twarde, wkrętak krzyżakowy #2, śrubki, instrukcja obsługi obudowy

Najpierw sprawdź swoją obudowę. Każda obudowa jest nieco inna, jeśli chodzi o wnęki dysków.

Gdzieś wewnątrz obudowy powinien znajdować się zestaw wnęk w różnych rozmiarach. Mogą mieć małe plastikowe przełączniki (wówczas ich montaż nie wymaga użycia narzędzi) lub po prostu mogą wyglądać jak metalowe wsporniki.

Pamięć masowa jest zazwyczaj dostępna w dwóch rozmiarach: 2,5 cala (dyski twarde i SSD) oraz 3,5 cala (dyski twarde). Większość wnęk 3,5-calowych może pomieścić dyski 2,5-calowe, ale nie odwrotnie (niektóre wnęki 3,5-calowe mają tacki, które nie są przeznaczone do dysków 2,5-calowych, ale które mimo to mogą pomieścić wnęki 2,5-calowe). Mogą być również widoczne większe wnęki – są one przeznaczone do większych napędów, takich jak napędy optyczne, i znajdują się zazwyczaj z przodu obudowy, w jej górnej części.

Jeśli masz wnęki z systemem beznarzędziowym, każda z nich będzie miała własną plastikową dźwignię lub przełącznik. Po otwarciu lub odblokowaniu dźwigni lub przełącznika powinno być możliwe wyciągnięcie tacy. Umieść dysk na tacy – niektóre 3,5-calowe tace mogą zmieścić tace 2,5-calowe. Jeśli tak, 2,5-calowy napęd musisz przykręcić do 3,5-calowej tacy, tak aby się nie poruszał.

Wsuń tacę z powrotem do wnęki. Po osadzeniu powinna kliknąć.

Jeśli nie masz wnęk z systemem beznarzędziowym, zobaczysz metalowy wspornik (będzie duży, jak płytka), z podłużnymi lub okrągłymi otworami. Aby umieścić napęd w jednej z tych „wnęk”, wystarczy wsunąć go pomiędzy metalowy wspornik a bok obudowy i przykręcić. Użyj liczby śrubek zalecanych w instrukcji obudowy, ale jeśli nie masz ich wystarczająco dużo, w przypadku większości dysków wystarczą dwie śrubki.

Po umieszczeniu wszystkich dysków na miejscu podłącz je do płyty głównej (za pomocą kabla SATA, który powinien być dostarczony z dyskiem lub płytą główną) oraz do zasilacza.

Wskazówka: jeśli masz problemy z odszukaniem wnęk lub z określeniem, jakiego rodzaju wnęki są dostępne, zapoznaj się z instrukcją obudowy.

KROK 10: instalacja systemu operacyjnego

Części/narzędzia: komputer PC, monitor, mysz, system operacyjny zapisany na dysku flash USB

Jeśli nie przygotowałeś uprzednio swojego systemu operacyjnego (OS) na pendrivie, zrób to teraz. (Więcej informacji znajdziesz w powyższej sekcji na temat systemów operacyjnych w punktcie „KROK 3: wybieranie komponentów”.)

Podłącz pendrive'a zawierającego Twój system operacyjny, a także monitor, mysz i klawiaturę, a następnie włącz komputer.

Na pierwszym wyświetlonym ekranie pojawi się informacja o konieczności naciśnięcia klawisza w celu przejścia do konfiguracji systemu lub BIOS-u. Naciśnij klawisz, aby otworzyć BIOS. (jeśli ekran miga zbyt szybko, aby zobaczyć klawisz, zajrzyj do instrukcji obsługi płyty głównej).

Najpierw sprawdź, czy wszystkie komponenty są zainstalowane i rozpoznawane. Znajdź stronę systemu BIOS, która pokazuje informacje o systemie komputerowym (różne płyty główne mają różne ustawienia BIOS-u, ale powinno się być w stanie znaleźć ekran, na którym znajdują się te informacje) i sprawdź, czy system rozpoznaje wszystkie zamontowane do tej pory komponenty.

Następnie znajdź w BIOS-ie stronę rozruchu (może się nazywać „Boot Order” lub „Boot Priority”). Zmień kolejność rozruchu tak, aby dysk flash USB był pierwszy, a dysk, na którym chcesz zainstalować system operacyjny (jeśli używasz dysku SSD jako dysku rozruchowego, należy zainstalować system operacyjny na nim) — drugi w kolejności.

Uruchom ponownie komputer. Komputer uruchomi się z dysku USB i pojawi się instalator systemu operacyjnego. Postępuj zgodnie z instrukcjami, aby zakończyć instalację.

W razie problemów: jeśli komputer PC w ogóle się nie włącza, może występować problem z zasilaczem.

W razie problemów: jeśli komputer się włącza, ale nic nie widać na ekranie, lub nie wydaje się uruchamiać, sprawdź, czy wszystkie kable, zwłaszcza kable zasilające, są podłączone.

Wskazówka: jeśli nie udaje Ci się wejść do sysytemu BIOS za pomocą klawiatury, prawdopodobnie klawiatura nie działa. Sprawdź urządzenia peryferyjne, aby upewnić się, czy działają.

W razie problemów: w przypadku problemów z uruchomieniem z napędu USB upewnij się, że płyta główna jest ustawiona na żądany typ instalacji. Większość platform obsługujących UEFI uruchamia się na partycji UEFI przed podjęciem próby uruchomienia w trybie Legacy.

To nie koniec

Jeśli dotarłeś do końca naszego przewodnika gratulujemy ukończonej konstrukcji (zwłaszcza, jeśli jest to Twoja pierwsza próba!) Jednakże praca nie musi kończyć się tutaj.

Jedną z najlepszych rzeczy dotyczących składania komputera do gier jest to, że zadanie nigdy nie jest zakończone. Możesz dalej dopasowywać zestaw do własnych potrzeb i modernizować go za pomocą najnowszego sprzętu wraz ze wzrostem wymagań systemowych gier. Własnoręcznie złożony komputer będzie bazą do uruchamiania gier, a dostrajanie komponentów jest częścią zabawy związanej z posiadaniem sprzętu.
Skoro już wiesz, jak złożyć komputer do gier, możesz skupić się na uzyskaniu jak największej wydajności niestandardowego zestawu. Kiedy wszystko już działa, pamiętaj, aby:

Informacje o produktach i wydajności

2

Stwierdzenie „Niemal 3 razy szybsze” oznacza, że standard 802.11ax 2x2 160 MHz zapewnia maksymalną teoretyczną szybkość transmisji danych 2402 Mb/s, około 3 razy (2,8 raza) większą niż standardowa sieć 802.11ac 2x2 80 MHz (867 Mb/s) (zgodnie ze specyfikacjami standardu bezprzewodowego IEEE 802.11) i wymaga zastosowania podobnie skonfigurowanych routerów sieci bezprzewodowej 802.11ax.

3

Technologia Wi-Fi 6 „zmniejszenie opóźnień o ok. 75%”: zastrzeżenie oparte na danych pochodzących z symulacji firmy Intel (79%) dotyczących standardu 802.11ax, które przeprowadzono z zastosowaniem i bez zastosowania metody transmisji OFDMA przy użyciu dziewięciu klientów. Średnie opóźnienie bez OFDMA wynosi 36 ms, a średnie opóźnienie z OFDMA tylko 7,6 ms. Aby uzyskać niższe opóźnienie transmisji, router 802.11ax (Wi-Fi 6) i wszystkie urządzenia klienckie muszą obsługiwać OFDMA. Więcej informacji można znaleźć na stronie https://edc.intel.com/content/www/us/en/products/performance/benchmarks/wi-fi/.

4

Zmiana częstotliwości zegara lub napięcia może unieważnić wszelkie gwarancje na produkt, a także obniżyć stabilność, bezpieczeństwo i wydajność oraz skrócić żywotność procesora i innych komponentów. Sprawdź szczegółowe informacje u producentów systemów i komponentów.

5

Wydajność różni się w zależności od użytkowania, konfiguracji i innych czynników. Więcej informacji na www.Intel.com/PerformanceIndex. Żaden produkt ani komponent nie jest całkowicie bezpieczny. Rzeczywiste koszty i wyniki mogą się różnić. Technologie firmy Intel mogą wymagać obsługującego je sprzętu, oprogramowania lub aktywacji usług. Firma Intel nie sprawdza ani nie weryfikuje danych podawanych przez strony trzecie. Aby ocenić ich dokładność, należy się zapoznać z innymi źródłami. © Intel Corporation. Intel, logo Intel i inne znaki Intel są znakami towarowymi firmy Intel Corporation lub jej spółek zależnych. Inne nazwy oraz marki mogą być przedmiotem praw osób trzecich.